Działalność społeczną aktywnie kontynuował również po przejściu na emeryturę w 1972. Uczestniczył w życiu kulturalnym Radomia, a dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej Czesław Zwolski zapamiętał go jako jednego z "najaktywniejszych i najwierniejszych czytelników", miłośnika literatury pięknej i historycznej. Wspominany jest jako człowiek "wiecznie pogodny, radosny i dowcipny", a w pracy zawodowej zdolny organizator i utalentowany pedagog, cieszący się autorytetem wśród uczniów, współpracowników i lokalnych władz.
Został odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1959), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1966), tytułem "Zasłużony Nauczyciel PRL" (1973), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1974), odznakami Związku Nauczycielstwa Polskiego, Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W uznaniu pracy zawodowej odebrał także szereg nagród, m.in. ministra oświaty, wojewody kieleckiego, prezydenta Radomia, nagrodę zespołową I stopnia im. Jana Kochanowskiego.
Życie prywatne Pochodził z rodziny chłopskiej, był synem Józefa i Marianny z domu Pilarczyk. Miał sześcioro rodzeństwa.
W 1926 poślubił nauczycielkę Stanisławę z domu Rzycką Zmarł 30 maja 1982 i został pochowany na cmentarzu komunalnym przy ul.