Z tego miejsca rzeźby wycięto podczas złupienia Konstantynopola przez krzyżowców w 1204 r. i sprowadzono do Wenecji na polecenie doży Enrico Dandolo. Brakującą u jednej z figur stopę odnaleziono podczas wykopalisk przy meczecie Bodrum (położonym ok. 1 km od dawnego konstantynopolitańskiego pałacu cesarskiego) w Stambule i obecnie znajduje się ona w stambulskim muzeum. Otwory w diademowych przybraniach głów władców są śladami po zdobiących je kosztownych zapinkach (najpewniej z innego materiału).
Na całość zabytkowego kompleksu składają się w istocie dwie grup rzeźb – większa (wenecka) i mniejsza (watykańska). Przypuszcza się, że faktycznym miejscem ich powstania był Egipt, gdzie wykonano je w warsztacie aleksandryjskimEncyklopedia sztuki starożytnej. Warszawa: WAiF / Wyd. Naukowe PWN, 1998, s. 568.. Czerwony porfir, z którego wykuto rzeźby, pochodzi z egipskiego pustynnego masywu Mons PorphyritesSzymon Modzelewski: Imperialne kamieniołomy. „Archeologia Żywa”, nr 1 (87), 2023, s. 55..