ochroną obszaru Morza Azowskiego, w oparciu o rekwirowane małe kutry i statki oraz niemieckie patrolowce typu MFK, a później działał na Morzu Czarnym. Ostatecznie w marcu 1944 członkowie Legionu powrócili do Chorwacji.
Po wyjściu Włoch z wojny na początku września 1943 roku nastąpiła poważna reorganizacja Marynarki Wojennej NDH. Było to związane z faktem, że Niemcy pozwolili Chorwatom na swobodne rozwijanie ich sił morskich. Poza tym, Chorwaci przejęli kilka portów, zajmowanych dotąd przez wojska włoskie. Pod koniec 1943 r. nowym dowódcą floty wojennej został adm. Edgar Angeli. Na początku 1944 r., kiedy kolejnym dowódcą został kontradm. Nikola Steinfl, Chorwaci przejęli od Niemców pewną ilość statków i okrętów wojennych po Włochach. Były to: torpedowiec T7 (ex-jugosłowiański T7) (od 8 lutego 1944, zatopiony 25 czerwca 1944) torpedowiec T3 /TA 48 (ex-jugosłowiański T3) (od 15 sierpnia 1944) eskortowiec G102 (od 15 sierpnia 1944) eskortowiec G104 (przebudowany ze statku pasażerskiego „Salvore”, od 15 sierpnia 1944) minowiec „Pasman” (ex-jugosłowiański „Mosor”). Na krążowniku szkolnym „Niobe” (ex-jugosłowiańskim „Dalmacija”) 6 grudnia 1943 r.