Często te krótkie pontyfikaty były wynikiem politycznych intryg lokalnych rzymskich frakcji, o których zachowało się niewiele źródeł.

Formozus został biskupem Porto-Santa Rufina w 864 r., za pontyfikatu papieża Mikołaja I. W 866 roku został wysłany jako legat do Bułgarii i odniósł na tym stanowisku tak duży sukces, że bułgarski władca Borys I poprosił papieża o mianowanie go arcybiskupem Bułgarii. Mikołaj odmówił zgody, ponieważ piętnasty kanon Drugiego Soboru Nicejskiego zabraniał biskupowi administrowania więcej niż jedną diecezją – „prawo mające zapobiegać tworzeniu przez biskupów własnych małych feudalnych państewek”. Podróżował także do Konstantynopola i na dwór karoliński, gdzie spotkał Arnulfa z Karyntii, frankijskiego króla z dynastii Karolingów, który dążył do objęcia tronu Italii.

W 875 roku, krótko po koronacji cesarskiej Karola Łysego, Formozus uciekł z Rzymu w obawie przed ówczesnym papieżem Janem VIII. Kilka miesięcy później, w 876 roku, na synodzie w Santa Maria Rotunda, Jan VIII wysunął serię oskarżeń przeciwko Formozusowi i kilku jego współpracownikom.