XX wieku do służby we flocie radzieckiej wprowadzono zbudowane z wykorzystaniem owiniętych kadłubem lekkim nawet dwóch kadłubów sztywnych w układzie katamaranu okręty projektu 941 (NATO: Tajfun), których konstrukcję opracowano w biurze konstrukcyjnym Rubin (dawniej CKB-18)Miasnikow i inni: Russian Strategic Nuclear Forces, s. 304-306. 20 maja 1959 roku, w holenderskiej stoczni Rotterdamse zwodowano pierwszą jednostkę typu Dolfijn, których kadłub sztywny składał się z trzech cylindrów. Górny cylinder kadłuba sztywnego o pełnej długości mieścił załogę, urządzenia dowodzenia i kontroli oraz systemy broni, podczas gdy dwa umieszczone równolegle poniżej krótsze cylindry mieściły niezależne od siebie moduły maszynowniFontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact, s. 343. Konstrukcje te stanowią do dziś unikalne projekty ekstremalne.
Głębokość zanurzenia Kadłub sztywny projektowany jest z uwzględnieniem ściśle określonej głębokości zmiażdżenia (ang. collapse depth, crash depth), po osiągnięciu której - z niewielką tolerancją - jego zniszczenie musi być oczekiwaneGabler: Submarine design, s. 38-46.