Kierowcy McLarena: Ayrton Senna i Gerhard Berger, zdołali wprawdzie wygrać pięć wyścigów, jednakże Senna, mistrz świata z 1991 roku, w roku 1992 zajął czwarte miejsce w klasyfikacji kierowców, będąc wyprzedzonym nie tylko przez Mansella (do którego stracił 58 punktów), ale także przez Riccardo Patrese i Michaela Schumachera. Berger natomiast stracił punkt do Senny. McLaren w klasyfikacji konstruktorów był gorszy od Williamsa o 65 punktów, wyprzedzając trzeciego Benettona o osiem punktów. Po czterech z rzędu zdobytych tytułach w klasyfikacji kierowców i konstruktorów taki wynik był dla zespołu rozczarowaniem. Co więcej, dostawca silników dla McLarena – Honda – ogłosił, że po sezonie 1992 wycofuje się z Formuły 1. Inżynierowie McLarena pod kierownictwem Neila Oatleya (szefa ds. projektu) i Henriego Duranda (szefa ds. aerodynamiki) pracowali nad nowym samochodem, a szef zespołu, Ron Dennis, rozpoczął poszukiwania nad nowym dostawcą silników. Sprawiało to trudności, podobnie jak wybór kierowców, którzy mieliby ścigać się dla zespołu w sezonie 1993. Te okoliczności sprawiały, że nadchodzący sezon mógł wydawać się trudnym dla McLarena.