Wpływ Luzjady zapoczątkowały bogatą tradycję portugalskiej i brazylijskiej epiki bohaterskiej. Liczni poeci próbowali dorównać Camõesowi na polu eposu. Większość autorów posługiwała się formą przyjętą przez poetę – oktawą (oitava rima), choć jest ona trudna w praktycznej realizacji i wymaga dużej dyscypliny. Na Luzjadach były częściowo wzorowane Konetabl Portugalii, Dom Nuno Álvares Pereira Francisca Rodriguesa Loba (1610), Afonso Africano Vasca Mouzinho de Quevedo (1611), Zdobycie Malakki Francisca de Sá de Meneses (1634), Ulisseja, czyli założenie Lizbony Gabriela Pereiry de Castry (1636), Ulissipo Antónia de Sousa de Macedo (1640), Wiriatus Tragiczny Brása Garcii de Mascarenhasa (wyd. 1699) i Caramuru brazylijczyka Santa Rita Durão (1781). Żadne z tych dzieł nie zostało jednak przełożone na język polski.
Przekłady na język polski Pierwszy przekład Luzjad na język polski powstał w 1790 roku; jego autorem był Jacek Idzi Przybylski, który opatrzył utwór ponadto przypisami i informacjami o życiorysie autora.