Fonofobia (gr. phōnē, phōnēma „dźwięk, głos”) – określenie używane w odniesieniu do lęku lub silnej, dominującej reakcji strachu na dźwięki (najczęściej opisywane w kontekście zaburzeń lękowych i tzw. obniżonej tolerancji na dźwięk). W neurologii terminem fonofobia bywa określana również nadwrażliwość na dźwięki towarzysząca napadom migreny (obok np. fotofobii).
Objawy W opisach klinicznych fonofobia wiąże się m.in. z: nasilonym lękiem i unikaniem sytuacji, w których mogą pojawić się bodźce dźwiękowe wywołujące reakcję strachu. objawami emocjonalnymi i fizjologicznymi, które w kontekście obniżonej tolerancji na dźwięk mogą obejmować m.in. niepokój, stres oraz silny impuls do ucieczki/ograniczania ekspozycji na dźwięk.
Terminologia i diagnostyka różnicowa W literaturze zwraca się uwagę na niejednoznaczność terminologii dotyczącej obniżonej tolerancji na dźwięk oraz na potrzebę odróżniania fonofobii od innych zjawisk, takich jak: Hiperakuzja – nadwrażliwość na dźwięki wynikająca głównie z ich cech fizycznych (np.