Popularność tej sutry wynikała głównie z dwóch faktów. Zawierała ona metafizyczny wymiar soteriologii właściwy dla krajów wschodnioazjatyckich. Jest przy tym zwięzła i zogniskowana na najważniejszych teoretycznych zagadnieniach dotyczących natury oświecenia. Te tematy były najważniejsze w okresie dojrzewania wschodnioazjatyckiego buddyzmu. Są one dyskutowane w ramach wzorca ustalonego przez tak znaczące teksty, jak: Przebudzenie wiary w mahajanie i Wadżrasamadhi sutra. Nie bez znaczenia były także metodologiczne wpływy przedbuddyjskich systemów, jak konfucjanizm i taoizm.
Drugim faktem, który wpłynął na popularność tej sutry, jest jej praktyczność w sprawach medytacji. Tym różniła się od większości sutr indyjskich, bardziej abstrakcyjnych. Tak więc sutra ta zawiera bezpośrednie instrukcje związane z medytacją i wszystkimi innymi tematami takimi, jak np.: klasztorne rytuały, wyznania złych uczynków, rola znalezienia odpowiedniego nauczyciela, utrzymanie prawidłowych relacji z nauczycielem itd. Duża część wyjaśnień związanych z medytacją nie jest tylko opisowa, lecz przekracza ten poziom i staje się czynna, „wykonawcza”.