Prace badawczo-konstrukcyjne rozpoczęto w 1998 roku w Instytucie Techniki Uzbrojenia Wojskowej Akademii Technicznej we współpracy z zakładami H. Cegielski – Poznań. Modele broni poddano próbom w pierwszej połowie 2000 roku, wraz z opracowaną w Polsce amunicją standardu NATO.
Podstawową zmianą była zmiana amunicji 7,62 × 54 mm R na natowską 7,62 × 51 mm i taśmy ciągłej na rozsypną natowską M13 (jej polskim odpowiednikiem jest taśma GSM-01), co wiązało się także ze zmianą mechanizmu zasilania. Nowa taśma i amunicja pozwoliły uprościć konstrukcję karabinu poprzez zastosowanie bezpośredniego dosyłania amunicji. Karabiny maszynowe systemu UKM-2000 mogą być używane na dotychczasowo używanych podstawach 6T5, a wersja pokładowa montowana w miejscu PKT. Jednakże, w celu zachowania zgodności z używanymi w Polsce podstawami, zachowano nietypowe dla konstrukcji NATOwskich zasilanie taśmą z prawej strony, zamiast z lewej. W 2000 powstały prototypy karabinów maszynowych: UKM-2000P (piechoty, standardowy ukm z lufą długości 547 mm), UKM-2000D (desantowy, ze składaną kolbą i lufą 547 mm) i UKM-2000C (czołgowy – pokładowy karabin maszynowy wyposażony w elektrospust, z lufą 636 mm). W 2008 roku opracowano też wersję pokładową UKM-2000CL z lewostronnym podawaniem taśmy nabojowej. Prototypy broni zbudowano w zakładach H.