Od 1965 do 1967 kontynuował studia we Franciszkańskim Studium Biblijnym w Jerozolimie, po których w 1967 na podstawie dysertacji Wyobrażenia fundamentu w Starym Testamencie. Archeologia i egzegeza uzyskał doktorat z teologii. W latach 1967–1968 pogłębiał specjalizację w Instytucie Badań Qumrańskich w Heidelbergu. W 1973 po przedłożeniu pracy Fundament, obraz i metafora w rękopisach z Qumran. Studium do pradziejów nowotestamentalnego pojęcia «themalios» uzyskał w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie doktorat z nauk biblijnych. W 1979 na podstawie rozprawy Chrystus – fundament i kamień węgielny Kościoła w świetle tekstów qumrańskich otrzymał w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie stopień doktora habilitowanego. W 1986 Rada Państwa nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego nauk teologicznych.
W latach 1957–1960 pracował jako wikariusz w Parafii św. Józefa w Gdyni. Pełnił funkcję diecezjalnego referenta ds. laikatu.