Na dodatek pozycja polityczna kuzynów znacząco wzrosła w 1423 r., gdy Fryderyk I Kłótnik otrzymał elektorat saski.

Fryderyk odtąd skoncentrował się na sprawach lokalnych, próbując dokonać poprawy ekonomicznej sytuacji Turyngii oraz rozbudowując Weimar, który był jego siedzibą. Wzrastało też zagrożenie ze strony husytów – w jego obliczu Fryderyk musiał korzystać z pomocy synów Fryderyka Kłótnika (którzy objęli władzę po śmierci ojca w 1428 r., m.in. Fryderyk II Łagodny i Wilhelm II). Ponieważ uzależnienie Fryderyka od swoich elektorskich krewnych wciąż rosło, a on sam pozostawał bez spadkobierców mimo dość zaawansowanego już wieku, niemal pewne już stało się, że synowie Kłótnika będą jego dziedzicami. Młody Wilhelm II nawet został wysłany w 1437 r. na dwór Fryderyka, jako potencjalny jego następca, aby przygotować się do przejęcia rządów. I faktycznie, zgodnie z przewidywaniami, po bezpotomnej śmierci Fryderyka w 1440 r. Turyngia została przyłączona do Saksonii rządzonej przez synów Fryderyka Kłótnika, od 1445 r.