Charkowskij parowozostroitielnyj zawod imieni Kominterna), założenie biura projektowego czołgów, produkcja m.in. czołgów T-24, BT i T-35 1936 – zmiana nazwy na Fabrykę nr 183 (Zawod No. 183) 1940 – rozpoczęcie produkcji czołgu T-34 1941 – fabryka przeniesiona do Niżnego Tagiłu w górach Ural i włączona w skład Fabryki Uralwagonzawod, z czego uformowano Uralską Fabrykę Czołgów nr 183 1945 – odbudowana jako Charkowska Fabryka Diesla nr 75 1947 – rozpoczęcie seryjnej produkcji czołgów T-54 i T-55 1957 – zmiana nazwy na Fabrykę im. Małyszewa (ukr. Zawod imeni W. O. Małyszewa, Завод імені В. О. Малишева) 1983 – rozpoczęcie produkcji czołgu T-80 1990 – przejęcie fabryki przez rząd Ukrainy
Historia Produkcja lokomotyw w Charkowskiej Fabryce Parowozów rozpoczęła się w 1897 roku, kiedy to zbudowano pierwsze dwie maszyny. Produkcja szybko osiągnęła poziom ponad 100 rocznie i łącznie do 1917 roku i rewolucji październikowej zbudowano 2572 parowozy (według innych danych, o 50 więcej).. Z porównania produkcji wynika, że było to ok. 12% lokomotyw zbudowanych w Imperium Rosyjskim – całkowita produkcja lokomotyw w Rosji do 1917 r.: 2207 + 19 328.. W okresie między 1918 rokiem a ewakuacją fabryki w 1941 r.