pełnił obowiązki dyrektora oddziału kowieńskiego Komitetu Nansenowskiego, pomagał m.in. uchodźcom z Czechosłowacji na przełomie 1938 i 1939.
Po wkroczeniu na Litwę wojsk sowieckich w 1940 oraz likwidacji gimnazjum, nauczał języka rosyjskiego w szkole technicznej, podczas okupacji niemieckiej był nauczycielem rosyjskiej szkoły podstawowej. W latach 1942–1943 aresztowany i wywieziony do obozu w Prawieniszkach. Po zakończeniu wojny pracował jako nauczyciel w technikum oraz tłumacz dokumentów i prac związanych z Prusami Wschodnimi. Był nauczycielem historii i geografii w X szkole średniej miasta Kowna. Prześladowany przez NKWD, został w 1947 zwolniony z pracy z powodów politycznych, jednak wkrótce rozpoczął wykłady w Katedrze Języka Rosyjskiego Kowieńskiego Uniwersytetu Państwowego przekształconego w 1950 w Kowieński Instytut Politechniczny. W 1955 uzyskał stopień kandydata nauk pedagogicznych, podejmując w 1957 pracę na Politechnice Kowieńskiej.
Imieniem Tymińskiego nazwano działającą do niedawna rosyjskojęzyczną szkołę w Kownie.