Stanisław Bednarski (ur. 9 kwietnia 1896 w Nowym Sączu, zm. 16 lipca 1942 w Dachau (KL)) – jezuita, sługa Boży Kościoła katolickiego.

Życiorys Był synem Adama i Heleny z Drószczów. W latach 1923–1927 studiował historię kultury, literatury i historię sztuki na UJ. Jego doktorat Upadek i odrodzenie szkół jezuickich w Polsce (1933) został nagrodzony przez Polską Akademię Umiejętności. W latach 1924–1929 i 1933–1934 był redaktorem „Sodalis Marianus” (późniejszego „Wiara i Życie”), a także „Naszych Wiadomości” (1931–1936) i „Kalendarza Serca Jezusowego” (1928, 1931–1938); współpracował z „Przeglądem Powszechnym”.

Wykładał historię sztuki chrześcijańskiej i metodologię pracy naukowej na Wydziale Filozoficznym Towarzystwa Jezusowego. Był członkiem wielu towarzystw naukowych, a także działaczem organizacji społecznych. W 1935 został prokuratorem Wydawnictwa Apostolstwa Modlitwy, a w 1937 jego dyrektorem.

W 1925 r. objął kierownictwo Archiwum Prowincji Małopolskiej, od 1929 r. kierował także Biblioteką Pisarską Prowincji Jezuitów.