Habilitację uzyskał sześć lat później, a od 1957 roku mianowany został docentem Katedry Pedagogiki i Dydaktyki KUL. Pełnił też funkcję dziekana Wydziału Nauk Humanistycznych (1956/1957), a od 1961 roku kierownika Katedry Psychologii Wychowawczej. W Towarzystwie Naukowym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego pełnił obowiązki sekretarza generalnego w latach 1964-1966, był także członkiem zarządu Towarzystwa Przyjaciół KUL. Wykładał w Prymasowskim Studium Życia Wewnętrznego, był też członkiem papieskiej komisji Justitia et Pax. Mianowany został profesorem w 1977 roku. Był autorem licznych rozpraw i artykułów publikowanych m.in. na łamach „Katechety” i, a swoje poezje opublikował w „Nurtach”.
W pracach naukowych zajmował się analizą porównawczą współczesnych systemów wychowania, opracował teorię warstwicową wychowania. W swych pracach zajmował się też pedagogiką praktyczną – dydaktyką i hedogetyką. mały|Grób prof. Stefana Kunowskiego na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie