Centralne miejsce w doktrynie Baal Szem Towa zajmowała ekstatyczna modlitwa, w której dużą rolę odgrywały gwałtowne ruchy ciała, które miały pomóc w wejściu w trans – hitlahawut, nazywany przez niego „wstępowaniem duszy” do nieba, gdzie dusza miała zdobywać wiedzę i interweniować w ziemskich sprawach. Ważną częścią doktryny było także dewekut – mistyczne „przylgnięcie” do Boga. Odrzucał ascetyzm na rzecz dbania o ciało, które miało pomóc w dbaniu o duszę. Uważał również, że najważniejsza jest modlitwa, a nie, tak jak uznawali rabini, studiowanie Talmudu.
Propagował także wiarę w to, że on sam jest pośrednikiem między niebem a ziemią. Uważał się za mesjasza z „Domu Józefa”, a jego dusza miała w każdym pokoleniu wcielać się w sprawiedliwego, który ma podtrzymać ten świat i zbawić go, gdy będzie na to gotowy.
Do jego uczniów mieli należeć m.in. Dow Ber z Międzyrzecza, , i Menachem Mendel z Baru.
Odniesienia w kulturze Został sportretowany przez Olgę Tokarczuk w powieści Księgi Jakubowe.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Chasydzi Kategoria:Reformatorzy religijni Kategoria:Urodzeni w XVIII wieku Kategoria:Zmarli w 1760 Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Żydowscy kabaliści