Lee) – pancerniki USS „Washington”, USS „North Carolina”, USS „Iowa”, USS „New Jersey”, USS „South Dakota”, USS „Alabama”, USS „Indiana”, 4 ciężkie krążowniki i 14 niszczycieli.

W skład zespołu łącznie wchodziło 7 dużych lotniskowców należących, z wyjątkiem „Enterprise”, do najnowszego typu Essex, zabierających po ok. 90 samolotów, oraz 8 lekkich lotniskowców typu Independence, zabierających po ok. 35 samolotów. Łącznie przenosiły 819 samolotów, w tym ok. 450 myśliwców.

Flota japońska admirała Ozawy była znacznie słabsza, ale Japończycy liczyli na takie atuty, jak współdziałanie lotnictwa z wysp Guam i Rota w archipelagu Marianów oraz większy zasięg japońskich samolotów pokładowych, pozwalający na atak spoza zasięgu Amerykanów. Z drugiej strony, fatalnie wyglądała kwestia wyszkolenia japońskich pilotów – na skutek dużych strat doświadczonych pilotów w poprzednich bitwach (m.in. w bitwie pod Midway), większość japońskich pilotów nie była wystarczająco wyszkolona, przechodząc jedynie kilkumiesięczne kursy pilotażu. Dobrze działało natomiast japońskie rozpoznanie lotnicze – już 18 czerwca kilka japońskich samolotów rozpoznawczych zlokalizowało amerykańską flotę.