Poniżej fałdów językowo-nagłośniowych przednia powierzchnia chrząstki nagłośniowej łączy się z kością gnykową więzadłem gnykowo-nagłośniowym, a dolny, wąski koniec chrząstki – z powierzchnią tylną kąta chrząstki tarczowatej więzadłem tarczowo-nagłośniowym. Więzadło to wraz z szypułką tworzy na dolnej połowie tylnej powierzchni nagłośni wyniosłość błony śluzowej – guzek nagłośniowy (tuberculum epiglotticum). Brzegi boczne i powierzchnia przednia (językowa) nagłośni pokryte są nabłonkiem wielowarstwowym płaskim, na powierzchni tylnej (krtaniowej) nabłonek ten przechodzi w nabłonek migawkowy zawierający kubki smakowe.
Podczas przełykania nasada języka i mięśnie nalewkowo-nagłośniowe wyginają część nadgnykową nagłośni do tyłu aż do zetknięcia się jej z guzkami klinowatymi i różkowatymi, co powoduje zamknięcie wejścia do krtani i ochronę jej przed aspiracją.
U noworodków nagłośnia jest wiotka i wygięta, a jej szczyt jest położony znacznie wyżej niż u dorosłych, co zwiększa ryzyko niedrożności dróg oddechowych w przypadku jej obrzęku. Ostre zapalenie nagłośni, obejmujące procesem zapalnym nagłośnię i jej okolice, występujące zwykle u małych dzieci, prowadzi do duszności mogącej zagrażać życiu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Anatomia głowy i szyi Kategoria:Narządy mowy Kategoria:Układ oddechowy człowieka