Cykl ryglowania/odryglowania obejmował przy strzale Oparcie się zamka przy strzale o dno naboju a po 8 mm przesuwu suwadła bijnik/iglica zbijał spłonkę. Przy odrzucie najpierw 8 mm na odsunięcie bijnika a potem do 12–13 mm na odryglowanie zamka przez skosy w ramie suwadła. Całkowita droga suwadła 149 mm a zamka 136 mm. Potem uderzenie w koniec ramy spustowej i zaczepienie się na listwie spustowej. Broń gotowa do następnego strzału.
Zmiany zachodzące w czasie produkcji DP Jedne z pierwszych zmian nastąpiły już w 1932 roku. Kolejne modyfikacje następowały co jakiś czas a wynikały one nie tylko z chęci poprawy np. chłodzenia lufy, ale również z potrzeb wojny (upraszczanie technologii produkcji). Stąd, mimo że lufa z grzebieniami szybciej się chłodziła, to na jej wykonanie potrzeba było więcej roboczo-godzin a potrzeby frontu były duże, dlatego w latach wojny spotyka się lufy gładkie.
Należy również pamiętać, że broń ta była produkowana nie tylko w Kowrowie (zakłady Nr 2 i ich filia Nr 1), ale i w Stalińsku (Nowokuźnieck) (zakłady Nr 526) oraz w Leningradzie, a po zakończeniu oblężenia w fabryce Arsenał (Nr 7) – i z tego powodu mogły też występować różnice.
Galeria
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radziecka broń strzelecka II wojny światowej DP