Pod koniec I wojny światowej wrócił do Jaszun, gdzie przejął gospodarstwo rolne.

W grudniu 1918 został członkiem Straży Kresowej a następnie współorganizował Dywizję Litewsko-Białoruską, w której służyli jego synowie. Uczestniczył w Konferencji pokojowa w Paryżu jako przedstawiciel Wileńszczyzny. Prezentował tam pogląd, że jego rodzinny region powinien należeć do Polski. Od 1919 przez wiele lat był wójtem Gminy Soleczniki z siedzibą w Solecznikach Małych. Od 1919 przewodniczył Polskiemu Związkowi Ludowemu „Odrodzenie” i doprowadził do jego połączenia z PSL „Wyzwolenie” W 1920 został pojmany przez bolszewików i ciężko pobity, udało mu się uciec. W lutym 1922 został posłem na Sejm Litwy Środkowej jako członek klubu Związku Ludowego „Odrodzenie-Wyzwolenie”, działał w komisji regulaminowej tego Sejmu. W listopadzie 1922 został wybrany posłem na Sejm I kadencji z listy nr 3 (PSL „Wyzwolenie”) w okręgu nr 64 (Święciany). Na początku kadencji zamieszkiwał w Brasławiu przy ulicy Piłsudskiego 5. W 1925 wchodził w skład Zarządu Okręgowego PSL „Wyzwolenie” i organizacji „Jedność Ludowa” ziemi wileńskiej i nowogródzkiej.