Historia i wersje W 1981 mocowanie zostało dostosowane do obsługi pierwszej wersji mechanizmu autofokusa i otrzymało oznaczenie KF. Był to mechanizm zawarty w obiektywie. Ta koncepcja upadła po tym jak w 1985 Minolta zaprezentowała autofokus wbudowany w korpus aparatu. W 1983 bagnet K wzbogacono o dźwignię pozwalającą kontrolować przysłonę z poziomu korpusu aparatu. Ma to daleko idące konsekwencje, gdyż pozwala zaimplementować automatyczne i półautomatyczne tryby pracy aparatu. Nowe mocowanie otrzymało oznaczenie KA. Zrezygnowano z koncepcji autofokusu w obiektywie.
Kolejna modyfikacja nastąpiła w 1987, polegała ona na zintegrowaniu mechanizmu autofokusa w aparacie. Nowe mocowanie oznaczono jako KAF. Obrót pierścienia ustawiającego ostrość odbywał się poprzez niewielkie sprzęgło znajdujące się na powierzchni oporowej bagnetu. Ponieważ do korpusu była przekazywana informacja o obsługiwanych przez obiektyw liczbach przysłony, możliwy stał się pomiar światła bez jej przymykania. Pojawił się dodatkowy kontakt elektryczny pozwalający na przesyłanie takich informacji jak ogniskowa obiektywu, odległość na jaką ustawiona jest ostrość, rozmiar obiektywu (w celu uniknięcia zasłaniania światła błyskowego przez obiektyw).