Mogły one studiować na wydziałach: prawa, filologii i matematyczno-przyrodniczym, nie mogły jednak słuchać wykładów teologicznych.
Polacy na Uniwersytecie
Na Uniwersytecie Fryburskim od początku pracowało wielu wykładowców, zwerbowanych przez Szwajcarów z ziem polskich.
Katedrę literatur i języków słowiańskich jako pierwszy objął w 1889 r. Józef Kallenbach, znawca literatury staropolskiej i twórczości Mickiewicza (późniejszy rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego). Wykładał tu historię literatury polskiej (3 godz. tygodniowo), gramatykę polską (2 godziny) i prowadził seminarium doktoranckie z twórczości Jana Kochanowskiego. W 1901 r. zastąpił go na tym stanowisku Stanisław Dobrzycki, który był kierownikiem katedry Języków i Literatur Słowiańskich. W 1906 otrzymał on tu tytuł profesora zwyczajnego, a w roku akademickim 1911–1912 pełnił funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego. W 1891 r. katedrę filologii klasycznych objął na krótko Adam Miodoński. W roku 1900 profesorem nauk moralnych i politycznych mianowany został Antoni Kostanecki, znany później ekonomista, a po odzyskaniu niepodległości rektor Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 90. prawo rzymskie wykładał profesor Ignacy Koschembahr-Łyskowski, który przez pewien czas pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa.