W czasie II wojny światowej pracowała dla Czerwonego Krzyża w Wielkiej Brytanii. Zorganizowała w Londynie szkółkę dla czeskich dzieci, wspomagała także czechosłowackich żołnierzy na emigracji oraz występowała w BBC. Po 1945 była przewodniczącą Czechosłowackiego Czerwonego Krzyża.
Po śmierci męża w 1948 spędziła resztę życia jako wdowa, wycofała się z życia publicznego, mieszkając w Pradze oraz w willi Benešów w Sezimovym Ústí (informacja o śmierci byłego prezydenta została podana przez komunistyczne media z kilkudniowym opóźnieniem). Została pochowana w 1974 we wspólnym grobie z mężem na terenie ogrodów willi w Sezimovym Ústí (projektantem mauzoleum był Pavel Janák). Willę przekazała państwu z zastrzeżeniem, że ma tam powstać muzeum Edvarda Beneša. Komuniści zignorowali jej wolę, a muzeum otwarto dopiero w roku 2000, po uzyskaniu przez Czechy niepodległości.
Przypisy
Kategoria:Pierwsze damy Czechosłowacji Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1974 Kategoria:Czescy działacze społeczni Kategoria:Czechosłowaccy działacze społeczni Kategoria:Ludzie związani z Pragą Kategoria:Ludzie związani z Paryżem Kategoria:Ludzie związani z Wiedniem Kategoria:Więźniowie w Austro-Węgrzech