Indonezja jest krajem raczej rolniczym, odgrywającym ważną rolę w gospodarce światowej jako dostawca kauczuku, kakao (w czwórce największych producentów na świecie), pieprzu, chininy. Gospodarka rolno-plantacyjna daje około 60% dochodu narodowego. Trudny teren do zagospodarowania daje Indonezji możliwości uprawy niecałych 15% powierzchni kraju. Głównymi uprawami są ryż, drzewo kauczukowe, herbata, tytoń, różne egzotyczne przyprawy, palma oleista itp. Emisja gazów cieplarnianych Emisja równoważnika dwutlenku węgla z Indonezji wyniosła w 1990 roku 425,285 Mt, z czego tylko 162,749 Mt stanowił dwutlenek węgla. W przeliczeniu na mieszkańca emisja wyniosła wówczas 0,897 t dwutlenku węgla, a w przeliczeniu na 1 dolar PKB 194 kg. Od tego czasu emisje gazów cieplarnianych rosną, a emisja dwutlenku węgla pod koniec XX w. przekroczyła emisje metanu i potem stanowiła mniej więcej połowę całej emisji. Na trzecim miejscu są emisje podtlenku azotu. Wzrost emisji dwutlenku węgla nastąpił we wszystkich grupach źródeł. W latach 90. główną branżą odpowiedzialną za nią było spalanie przemysłowe inne niż energetyczne, ale w drugiej dekadzie to właśnie energetyka stała się głównym emitentem, a niewiele ustępował jej transport.