Niewielkie ilości maszyn, wyposażone w zależności od zamawiającego w różne jednostki napędowe, zostały zakupione przez siły zbrojne Afganistanu, Łotwy, Iranu, Irlandii, Jugosławii, Portugalii, Szwajcarii i Związku Południowej Afryki.
Od 1937 roku samoloty Hawker Hind były zastępowane w służbie liniowej przez nowsze konstrukcje. Wycofywane maszyny były przebudowywane do celów treningowych, dla szkolenia pilotów w lotach bez widoczności ziemi. W tej roli były również wykorzystywane przez Royal Canadian Air Force i Royal New Zealand Air Force.
Podczas II wojny światowej samoloty Hawker Hind zostały użyte bojowo przez South African Air Force w walkach przeciwko Włochom w Afryce Wschodniej, lotnictwo wojskowe Jugosławii przeciwko inwazji niemieckiej oraz siły irańskie w trakcie interwencji brytyjsko-radzieckiej w 1941 roku.
Konstrukcja Hawker Hind był dwumiejscowym dwupłatem o konstrukcji wykonanej z rurek stalowych i duraluminiowych i pokryciu częściowo metalowym, częściowo płóciennym. Napęd stanowił silnik rzędowy Rolls-Royce Kestrel V o mocy 640 hp. Podwozie samolotu było stałe, trójpodporowe z kółkiem ogonowym. Uzbrojenie składało się z jednego stałego, strzelającego do przodu karabinu maszynowego Vickers kal.