We wrześniu 1942 jako obcokrajowiec został zdemobilizowany i został skierowany do Osinnik w obwodzie kemerowskim na Syberii, gdzie przez trzy i pół roku pracował jako górnik w kopalni węgla.
W 1946 jako repatriant wrócił do Polski i osiedlił się w Polanicy-Zdroju, gdzie pracował jako laborant fotograficzny. W 1953 ukończył studia ekonomiczne na Wyższej Szkole Ekonomicznej we Wrocławiu, gdzie w 1952 został dyplomowanym ekonomistą, a rok później uzyskał tytuł magistra. Od 1950 pracował na stanowisku asystenta na tej uczelni, początkowo w Katedrze Statystyki, a rok później przeniósł się do Katedry Ekonomiki Przemysłu. W latach 1959–1966 pracował równolegle w Zakładach Energetyki Okręgu Dolnośląskiego jako doradca do spraw ekonomicznych i organizacyjnych. W 1958 uzyskał tytuł doktora nauk ekonomicznych, a w 1966 stopień doktora habilitowanego nauk o zarządzaniu. W 1972 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1981 zwyczajnym. W latach 1969–1990 kierownik Katedry Ekonomiki i Organizacji Przedsiębiorstwa Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, w latach 1972–1974 dyrektor Instytutu Organizacji i Zarządzania, w 1968 prodziekan Wydziału Inżynieryjno-Ekonomicznego, a w latach 1987–1990 prorektor tej uczelni. Był twórcą Empirycznej Szkoły Zarządzania.