Charakterystyczna jasnoniebieska skóra wokół oka, zielonkawa na krótkich nogach.
Nazwa zwyczajowa pochodzi od charakterystycznego gwiżdżącego dźwięku wydawanego w czasie lotu lub startu. W przeciwieństwie do innych czapli, ten gatunek prezentuje szybkie uderzenia skrzydłami (podobne do lotu kaczek) i lata z wyciągniętą do przodu, a nie esowato zgiętą szyją.
Zasięg występowania i środowisko życia Podgatunek S. s. fostersmithi zamieszkuje llanos oraz basen rzeki Orinoko na terenie Kolumbii i Wenezueli. S. s. sibilatrix zamieszkuje wschodnią Boliwię, Paragwaj, południową Brazylię, Urugwaj, Chile i północno-wschodnią Argentynę. Z niektórych regionów przenosi się sezonowo: w północno-wschodniej Wenezueli nie występuje od listopada do stycznia, ale pozostaje przez cały rok w innych rejonach, np. w prowincji Buenos Aires w Argentynie.
Występuje na wysokościach do 500 m, na sezonowo zalewanej sawannie, często na bardziej suchych i trawiastych terenach niż inne czaple, ale także na otwartych, podmokłych lub płytko zalanych obszarach. Ponieważ gniazduje na drzewach, preferuje otwarte tereny poprzecinane skupiskami drzew.