deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR, I zastępcą szefa Wydziału Informacji KC KPZR (1978-1982), komentatorem politycznym dziennika „Izwiestija” (1983–1986), dyrektorem Agencji Prasowej „Nowosti” (1986–1988), pracownikiem naukowym Instytutu Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady Akademii Nauk ZSRR (1985–) oraz kierownikiem Wydziału Międzynarodowego KC KPZR (1989–1991) w randze sekretarza KC KPZR (1990–1991).

W 1982 z uwagi na jego ocenę radzieckiej polityki w sprawie radzieckiej interwencji w Afganistanie oraz stosunków z Polską doszło do konfliktu z ówczesnym sekretarzem generalnym KPZR Jurijem Andropowem. W czerwcu 1986 na spotkaniu kierownictwa partii z szefami mediów nie wahał się powiedzieć prawdy nie tylko o Stalinie, ale także o ideologii i praktyce stalinizmu, co nie było dobrze widziane nawet w czasach Gorbaczowa.

Po 1991 osiedlił się w Niemczech, gdzie na zaproszenie Egona Bahra wykładał w Instytucie Polityki Bezpieczeństwa i Badań nad Pokojem (niem. Institut für Friedensforschung und Sicherheitspolitik) przy Uniwersytecie w Hamburgu. W 2000 powrócił do Rosji, podejmując pracę wykładowcy w MGIMO.

Opublikował wspomnienia zatytułowane Без скидок на обстоятельства. Политические воспоминания (Moskwa 1999, ).