Późniejsza wersja maski została podzielona na trzy akty i rozrosła się do 27 numerów. Arne zrobił wiele zmian na premierę w Londynie, która odbyła się w marcu 1745 roku. Libretta zawierają wiele nowej muzyki (w tym chórów), które nie zostały opublikowane i do których nie zachowała się muzykaNie zachowały się chóry i recytatywy. The New Grove Dictionary of Music and Musician, Macmillan Publisher Limited, 1980, tom 2, s.605-607;. Partię Eltrudy śpiewała Giulia FrasiZnana z kreacji ról w oratoriach Georga Friedricha Händla Susanna i Theodora., John Beard kreował tytułową rolę, natomiast partia Księcia Edwarda została na nowo napisana dla jednego z największych śpiewaków tamtych czasów Gaetano Guadagniego.
Oprócz olbrzymiej popularności pieśni Rule, Britannia! Alfred nigdy nie odniósł sukcesu na scenie. W związku z wielokrotnymi przeróbkami, dodawaniem arii, recytatywów, chórów, zmiany charakteru utworu z maski na oratorium oraz zaginięciem wielu fragmentów muzyki utwór jest trudny (niejednoznaczny) w interpretacji jak również sprawia kłopoty wykonawcze.
Nagrania Thomas Arne - The Masque of Alfred - Jennifer Smith - sopran, Christine Brandes - sopran, David Daniels - kontratenor, Jamie MacDougall - tenor, Philarmonia Baroque Orchestra and Chorale - Nicholas McGegan, dyr., CD, DDD, Deutsche Harmonia Mundi, 75605 51314 2, 1999.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Formy sceniczne Kategoria:Muzyka w Wielkiej Brytanii