W drugiej połowie lat siedemdziesiątych XIX wieku zamieszkał w Warszawie, w grudniu 1881 zakupił pałac w Tarchominie, w którym zamieszkał z rodziną. Po osiedleniu się w Warszawie podjął pracę inspektora zarządzającego „Towarzystwem Przemysłowym Zakładów Mechanicznych i Górniczych”, w 1890 awansował na prezesa zarządu tego Towarzystwa, które to stanowisko piastował do końca swojego życia.

W 1883 wystąpił z projektem udoskonalenia tramwajów konnych w stolicy, a następnie został ich administratorem z ramienia belgijskiej spółki „Societe Generale de Tramways Varsoviens”. Pełnił tę funkcję do 1898, kiedy to komunikacja tramwajowa została sprzedana miastuInformator ZTM „Pamiętamy”, listopad 2009..

W latach 1898–1900 był równolegle wiceprezesem „Towarzystwa Popierania Rosyjskiego Przemysłu i Handlu”, a po odzyskaniu przez Rzeczpospolitą niepodległości prezesem „Centralnego Związku Polskiego Przemysłu, Górnictwa i Finansów”. Ponadto pełnił również funkcje prezesa „Międzynarodowej Izby Handlowej”, prezesa „Polskiego Komitetu Narodowego” wspomnianej Izby, a ponadto prezesa „Towarzystwa Przyjaciół Politechniki”.

W 1900 wybudował pałacyk przy ul.