9 listopada 1920 został mianowany dowódcą 1 dywizjonu artylerii konnej. Z dniem 1 lipca 1926 został przeniesiony służbowo na trzymiesięczny kurs dowódców pułków artylerii w Szkole Strzelań Artylerii w Toruniu. W tym samym miesiącu został przeniesiony do kadry oficerów artylerii z równoczesnym pozostawieniem na kursie. W październiku 1926 został przeniesiony do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie na stanowisko zastępcy szefa instytutu. Z dniem 31 maja 1929 został przeniesiony w stan spoczynku.
Założył rodzinę w 1925. Po odejściu z wojska założył przedsiębiorstwo geodezyjne, które prowadził do 1939.
Został osadnikiem wojskowym w powiecie lidzkim.
Udział w II wojnie światowej Podczas wojny z Niemcami we wrześniu 1939 Władysław Surmacki zgłosił się na ochotnika do udziału w walkach, lecz został odrzucony jako zbyt stary.
Na początku września, kiedy Niemcy ogarnęli zachodnią Polskę, uciekł, chcąc walczyć w obronie wschodnich terenów swojej ojczyzny. W połowie września, dzień przed najazdem sowietów na Polskę, miał szansę na opuszczenie kraju i przedostanie się do Wielkiej Brytanii, ale zdecydował się pozostać i walczyć w polskim ruchu oporu.