Michał Hórnik (ur. 1 września 1833 w Worklecach, zm. 22 lutego 1894 w Budziszynie) – serbołużycki duchowny katolicki, językoznawca i działacz narodowy, tłumacz literatury polskiej.

Życiorys Jego rodzina pochodziła ze Śląska i była pochodzenia polskiego (słowiańskiego). Na Łużyce przeprowadził się jego pradziad. Tam też Michał Hórnik się urodził i wychował.

Po ukończeniu podstawowej edukacji w rodzinnych Worklecach i Budziszynie, w wieku 14 lat udał się do Pragi, gdzie przez kolejne 10 lat kształcił się w miejscowym seminarium – wpierw jako gimnazjalista, a następnie student teologii. Podczas nauki był członkiem założycielem „Serbowki” – katolickiej organizacji łużyckich studentów i gimnazjalistów.

W 1856 r. przyjął święcenia kapłańskie i od tego czasu do końca życia prowadził działalność duszpasterską wśród katolickich Serbów łużyckich. Łączył ją z propagowaniem kultury serbołużyckiej oraz formacją patriotyczną Serbołużyczan. W latach 1852–1856 był prezesem „Serbowki” – organizacji studentów łużyckich o charakterze słowiańsko-narodowym. W 1860 r. zainicjował wydawanie czasopisma „Łużyczanin”, a w 1863 r. „Towarzystwo Świętych Cyryla i Metodego” zajmujące się krzewieniem religii, nauki i piśmiennictwa serbołużyckiego.