Wahadło pozwala wyznaczyć wartość przyspieszenia ziemskiego na podstawie okresu wahań i odległości między ostrzami zawieszeń:
gdzie: – odległość między punktami zawieszenia wahadła (osiami), – okres drgań wahadła.
Historia Konstrukcje przed XIX w. thumb|Wahadła stosowane w aparaturze grawimetrycznej Thomasa Mendenhall w 1890 roku thumb|Zestaw do pomiaru grawitacji z wahadłem rewersyjnym. Rysunek z 1904 r. prawdopodobnie na podstawie oryginalnej pracy Katera z 1818 rJohn Cox (1904) Mechanics, Cambridge Univ. Press, London, p. 308, fig.147.. thumb|Symetryczne odwracalne wahadło skonstruowane przez Repsolda w 1869 r. Historia stosowania wahadeł do pomiaru przyspieszenia ziemskiego rozpoczyna się w XVII w. Pierwszą osobą, która odkryła, że grawitacja zmieniała się na powierzchni Ziemi, był francuski naukowiec Jean Richer, który w 1671 roku został wysłany przez Francuską Akademię Nauk do Kajenna w Gujanie Francuskiej. Richer ustalił, że zegar wahadłowy był o około 2½ minuty dziennie wolniejszy niż w Paryżu. Naukowcy uświadomili sobie, a udowodnił to Izaak Newton w 1687 r., że jest to spowodowane tym, że Ziemia nie jest idealną kulą, lecz jest lekko spłaszczona. Nie było wówczas wzorca wahadła, by porównać wyniki pomiarów z innymi pomiarami należało porównać w tym samym miejscu okres budowanego wahadła z wzorcowym.