Pod koniec 1958 r., z inicjatywy Prevosta, Kościół Mariawitów w Europie zachodniej ogłosił swoją autonomię. Sam Prevost został Zwierzchnikiem generalnym nowo powołanej struktury, a także sekretarzem generalnym synodu jej biskupów. Przy tej okazji oświadczył w swoim organie La Vie Nouvelle (na Boże Narodzenie 1958 r.):Ten nowy zwrot, konieczny wobec oddalenia od Kościoła-Matki (znajdującego się w Polsce Ludowej), jak również wobec różnic w trajektoriach rozwoju (tutaj znajdujemy się w krajach misyjnych, podczas gdy w Europie wschodniej mamy znaczną liczbę wiernych i ważne klasztory), w niczym nie zmienia samego mariawityzmu i jego nauk, co najwyżej w kwestiach drugorzędnych i dyscyplinarnych. Synod Biskupów potwierdza swoje posłuszeństwo wobec Głowy Kościoła, umiłowanego brata Rafaela [Wojciechowskiego], wybranego przez wszystkie kościoły mariawickie świata na Tron Apostolski Nowego i Wiecznego Przymierza Miłosierdzia i Miłości.Ta sytuacja trwała jedynie rok;