Michała Archanioła)
Wpływy warsztatu sięgały nie tylko północno–zachodniego Śląska, ale również Wielkopolski, okolic Drezna (nastawa w Lomnitz). Pewna liczba retabulów w Brandenburgii wykazuje związki stylistyczne z malarskimi dziełami warsztatu. Związane jest to prawdopodobnie z wyprzedażą ołtarzy z kościołów księstwa żagańskiego przez luteran w 1539 r.
Struktura dzieł W środkowej części większości retabulów mieści się przedstawienie w typie Sacra Conversazione, to jest trójosobowa grupa, składająca się z Marii z Dzieciątkiem oraz dwóch świętych. Pojedyncze figury świętych często wypełniają również awersy skrzydeł nastaw (Poliptyk z Gościszowic).
Według prof. Grażyny Jurkowlaniec z Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego, przedstawienia te były bardzo tradycyjne. Mistrz powtarza właściwie jeden kobiecy i jeden męski typ fizjonomiczny, pozbawiony wyrazu psychicznego, różnicowany tylko nakryciem głowy, a w wypadku mężczyzn - zarostem i fryzurą. W scenach narracyjnych brak rozbudowanej głębi przestrzennej, postacie są ustawiane na jednym planie, a w scenach wieloosobowych – spiętrzane.