Największe sukcesy odnosili w latach 1980–1983. Dzięki żywiołowym koncertom (m.in. udział w trasie 2 Tone Records uwiecznionej w filmie "Dance Craze") zyskali popularność nie tylko wśród rude boys czy skinheads. Debiutancki album "Ska ’n’ B" wydają w 1980 roku dla Magnet Rec.. Numery takie jak "Ne-Ne Na-Na Na-Na Nu-Nu", "Here Comes The Major", "Fatty Fatty", "King Ska/Fa", "Caledonia", "Magnificent 7" (temat z filmu "Siedmiu wspaniałych"), "Wooly Bully", "Lip Up Fatty", "Special Brew", "Inner London Violence" stają się klasycznymi hitami zespołu. W tym samym roku wydają kolejny album "Loonee Tunes!" (Magnet Rec.). Jest on kontynuacją stylu obranego na poprzednim wydawnictwie. Z niego pochodzą takie hity jak "Lorraine", "Just a Feeling" czy "Tequila" (The Champs). Zespół cały czas koncertuje w całej Europie, występuje w również wielokrotnie w telewizji. Rok później na rynku ukazuje się trzeci album "Gosh It’s... Bad Manners" (Magnet Rec.). Brzmienie zespołu zmienia się, muzyka jest mieszanką rytmów karaibskich, muzyki pop oraz wpływów ska i reggae. Przynosi takie przeboje jak "Walking In The Sunshine" czy "Can Can" (Jacques Offenbach) – który zajmuje 3 pozycję na brytyjskiej liście przebojów. Podobną muzykę przynosi czwarta płyta Bad Manners – "Forging Ahead" (Magnet Rec. 1982).