Już w 1075 Grzegorz VII go suspendował, a rok później ekskomunikował za udział w synodzie wormackim (styczeń 1076), na którym biskupi niemieccy i północnowłoscy uchwalili depozycję Grzegorza VII.
25 czerwca 1080 podczas obrad synodu w Brixen z poparciem cesarza Henryka IV 30 niemieckich i włoskich biskupów oraz ekskomunikowany kardynał Hugo Candidus, wybrali Wiberta na antypapieża. Przybrał imię Klemens III. Początkowo rezydował w Brescii, gdyż Rzym znajdował się pod kontrolą prawowitego papieża. Na początku 1084 roku Henryk IV zajął jednak zbrojnie Wieczne Miasto. 13 kardynałów przeszło wówczas na stronę antypapieża, poparcia udzieliło mu także wielu przedstawicieli niższego duchowieństwa i ludu rzymskiego. 24 marca 1084 Klemens III został uroczyście intronizowany na Lateranie. W tym samym czasie koronował on Henryka IV na cesarza. Grzegorz VII zdołał jednak utrzymać zamek Świętego Anioła i po nadejściu normańskich posiłków wyparł wojska cesarskie wraz z antypapieżem z Rzymu. Gwałty popełnione przez Normanów doprowadziły jednak do powstania Rzymian przeciw Grzegorzowi VII, który musiał uciekać z miasta i zmarł na wygnaniu w Salerno 25 maja 1085. Klemens odzyskał kontrolę nad miastem. Poparcia udzieliły mu oprócz Cesarstwa (Niemcy, Burgundia, płn.