Szyb „Krystyna I”, czyli stary szyb tzw. wodny, miał głębokość 181 m (dno rząpia). Wybierano tam 4 pokłady węgla kamiennego (serie Libiąskie brzeżne, Namur lub Westfal, górny karbon - lądowy Silez). Wydobywana w Tenczynku kopalina zwana była węglem gazowym i eksportowana głównie do Włoch, zwłaszcza dla oświetlania latarni ulicznych (po uprzednim zgazowaniu, podczas którego otrzymywano węglowodory w fazie gazowej).
W 1929, w czasie wielkiego kryzysu, kopalnia nie wytrzymała konkurencji z kopalniami na pobliskim Górnym Śląsku. Właściciele zatrzymali wydobycie i dopuścili do jej zatopienia (przestano odpompowywać wodę dołową).
Krystyna II (Krystyna Nowa, Upadowa) została uruchomiona w okresie międzywojennym na wschodnich polach nieczynnej kopalni „Krystyna I”. Później była eksploatowana przez Niemców w trakcie okupacji. Dwoma sztolniami-upadowymi eksploatowano dwa pokłady węgla: odkryty przed II wojną światową pokład Andrzej II (o grubości 0,3-1,9 m) oraz położony na zachód od Krystyny pokład Andrzej I. Są to najstarsze, a zarazem najbardziej wysunięte na wschód pokłady w Górnośląskim Zagłębiu Węglowym. Po II wojnie światowej kopalnia przeszła na własność skarbu państwa i została włączona do młodszej kopalni KWK Siersza. Ostatecznie w 1955 zakończyła działalność. Ponadto, tunel sztolni uległ zasypaniu na początku lat 20 XX w.