30 grudnia 1882 wyznaczony na dowódcę 4. Batalionu Strzelców Gwardii Cesarskiej im. Jego Cesarskiej Mości, a w 1890 mianowany szefem oddziału mobilizacyjnego Zarządu Głównego Wojsk Kozackich w stopniu generała majora. W latach 1893–1899 dyrektor Korpusu Paziów w Petersburgu. Generał-lejtnant z 1899.
Od 1899 generał-gubernator Jekaterynosławia. W marcu 1904, na własną prośbę skierowany na front wojny z Japonią. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904–1905 walczył jako dowódca 2 Korpusu Wschodniosyberyjskiego i dowódca Oddziału Wschodniego Armii Mandżurskiej w bitwie pod Ximucheng stoczonej w dniach 30–31 lipca 1904. Został wyznaczony na dowódcę korpusu liniowego mimo dwunastoletniej przerwy w dowodzeniu jednostkami taktyczno-operacyjnymi w czasie walk. Czuł brak przygotowania operacyjnego, które nadrabiał osobistym męstwem, za co zapłacił życiem. Poległ w czasie prowadzenia kontrataku w bitwie, ugodzony 36 odłamkami artyleryjskiego pocisku odłamkowego, na przełęczy Yangziling.
Przypisy
Bibliografia H. P. Kosk Generalicja polska t. 2 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 2001. W. F. Nowickij, Wojennaja Encykłopedia wyd. SPb t.