Działalność polityczna Uważany w Serbii za gruntownie wykształconego i charyzmatycznego duchownego, przez cały okres swojej działalności jako biskup angażował się w bieżącą politykę Jugosławii i krajów, jakie powstały po jej rozpadzie. Początkowo bardziej umiarkowany w poglądach (podkreślał, iż prawosławie nie może łączyć się z etnofiletyzmem), stopniowo zaczął otwarcie głosić idee nacjonalizmu serbskiego, „odrodzenia narodowego”Ratnik u mantiji., antykomunizmu i ścisłego związku między prawosławiem a narodową tożsamością Serbów„Nacjonalność bez wiary prowadzi do powolnego, ale nieuniknionego samounicestwienia się nacji. Porzucając wiarę prawosławną w imię ideologii, Serbowie przyzwolili na to samozniszczenie”, cytat za: .. W publicznych wypowiedziach krytykował zachodnioeuropejską demokrację i kapitalizm, jak również przestrzegał przed kopiowaniem kulturowych wzorców zachodu na gruncie bałkańskim. Był uważany za jednego ze zwolenników koncepcji świętosawia w Serbskim Kościele Prawosławnym. Był wymieniany jako jeden z głównych przedstawicieli radykalnie konserwatywnego skrzydła w episkopacie Serbskiego Kościoła Prawosławnego, utożsamiającego się z teologią św. Mikołaja (Velimirovicia).