wojna trzech Sanchów), której przyczyną były spory o dziedzictwo zmarłego w 1035 króla Nawarry Sancho III Wielkiego, pod którego zwierzchnictwem znajdowały się ziemie Nawarry, Aragonii i Kastylii (wszyscy trzej antagoniści byli wnukami Sancho III Wielkiego). Walki zakończyły się w 1067 roku, po śmierci matki Sancho II, który wzorem swego ojca, postanowił podporządkować sobie królewskich braci.

„Wojna trzech Sanchów” nie przyniosła decydującego rozstrzygnięcia, dlatego Sancho II zwrócił się przeciwko swym braciom. Matka Sancho II, wdowa po Ferdynandzie I, sprzeciwiała się planom Sancho II, chroniąc swych młodszych synów. Pierwszą ofiarą agresywnej polityki Sancha okazał się jego brat Alfons. W 1068 wojska kastylijskie, dowodzone przez sławnego Cyda, królewskiego chorążego, pokonały Alfonsa w bitwie pod Llantadillą, po przegranej kolejnej bitwie pod Golpejera (1072) Alfons VI musiał opuścić swoje królestwo i schronił się w muzułmańskim Toledo. Sancho II zajął opustoszały tron Leonu i w 1072 ogłosił się jego królem, doprowadzając ponownie do zjednoczenia Kastylii i Leonu.