W 1973 roku zespół został po raz kolejny laureatem festiwalu Jazz nad Odrą (I miejsce oraz nagroda za kompozycję Prognoza na jutro) i wszedł w profesjonalne środowisko muzyczne. Dwa lata później wystąpił na V Lubelskich Spotkaniach Wokalistów Jazzowych, gdzie Stryszowski otrzymał II nagrodę (pierwszego miejsca nie przyznano) oraz nagrodę publiczności. Grupa stała się popularna i sporo koncertowała w kraju, entuzjastycznie przyjmowana przez publiczność. Pierwszy występ zagraniczny miał miejsce w 1974. Był to festiwal Jazzwerkstatt Peitz (NRD), gdzie formacja wystąpiła obok Klausa Schulzego. Potem zespół coraz częściej wyjeżdżał na festiwale i trasy koncertowe po całej Europie – od San Sebastián, poprzez Zurych, aż po Bombaj. W 1975 Laboratorium przez krótki okres współpracowało z Czesławem Niemenem i Tomaszem Stańko (wspólny występ podczas krakowskich Zaduszek Jazzowych). W zespole, jak i jego muzyce zaczęły się przeobrażenia. Grzywacz zaczął posługiwać się nowoczesnymi instrumentami klawiszowymi typu: elektryczne pianino Fender Rhodes, czy syntezator firmy Roland, Stryszowski natomiast grał na saksofonie, porzucił tradycyjną wokalistykę i podążył w kierunku tego, co robiła wówczas Urszula Dudziak. Skład formacji uległ zmianie. Odszedł Wacław Łoziński, a Górskiego zastąpił Krzysztof Ścierański.