Niestety już w 1942 roku marynarka zrezygnowała z nowego samolotu. Długie, oceaniczne, patrolowe loty wykonywały maszyny Consolidated PB4Y będące morską wersją doskonałych bombowców Consolidated B-24 Liberator. Niekwestionowana przewaga amerykańskiej marynarki na Atlantyku, coraz większe sukcesy w wojnie z Japonią oraz nacisk na powietrzną ofensywę w wykonaniu ciężkich bombowców strategicznych były przyczyną rezygnacji z seryjnej produkcji Sea Rangera. W wybudowanych zakładach w Renton rozpoczęto montaż innej konstrukcji Boeinga, B-29 Superfortress. Próby z samolotem trwały do 1947 roku, był to jedyny wybudowany egzemplarz, który posiadał również nazwę własną "Lone Ranger".
Konstrukcja Sea Ranger był całkowicie metalowym, wolnonośnym górnopłatem. Trójdzielne skrzydła składały się z centropłata o prostokątnym obrysie i trapezowych końcówkach z niewielkim wzniosem, płaty miały bardzo duże wydłużenie (10,7 m) co wpływało na ogromny zasięg i długotrwałość lotu. Na końcach skrzydeł zamontowane były na wysuniętych do przodu wysięgnikach, bezredanowe pływaki stabilizujące. Usterzenie klasyczne, wolnonośne. Jednoredanowy kadłub mieścił dwa pokłady dla dziesięcioosobowej załogi. Napęd stanowiły dwa silniki gwiazdowe chłodzone cieczą Wright R-3350-8 Cyclone z trójłopatowymi śmigłami.