Antycząstki miałyby ładunek przeciwny do wyjściowych cząstek.
Słabe oddziaływanie jądrowe Ładunek oddziaływań słabych dla cząstek i antycząstek nie jest określony prostym wzorem. Dana cząstka może mieć zerowy ładunek słaby a jej antycząstka – niezerowy. Jest on skwantowany i jego cechą charakterystyczną jest fakt, że zależy od spinu cząstki. Zależność ta nie ma charakteru tensorowego, co stanowiło poważny problem teoretyczny. Neutrina i elektrony lewoskrętne mają ładunek słaby równy antyneutrina i pozytony prawoskrętne natomiast prawoskrętne elektrony i neutrina oraz lewoskrętne pozytony i antyneutrina – zerowy. Oznacza to, że nasza przestrzeń nie podlega symetrii odbić zwierciadlanych. Można powiedzieć w przenośni, że niektóre z cząstek elementarnych przypominają „śrubki” – są „nagwintowane” zawsze w tę samą określoną stronę.
Teoria oddziaływań elektrosłabych traktuje elektromagnetyzm i oddziaływanie słabe jako przejaw jednej podstawowej siły. Występują w niej dwa ładunki – słaby izospin i hiperładunek Ładunek elektryczny jest ich kombinacją sprzężenia z bozonami W zależą od izospinu, natomiast z bozonem Z są dane przez bardziej skomplikowane wyrażenia.