Stanisław Piękoś, ps. Skała (ur. 3 listopada 1896 w Sokołowie Małopolskim, zm. 26 sierpnia 1987 w Gliwicach) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, generał brygady Polskiej Armii Ludowej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Adama (1854–1927), mistrza stolarskiego, i Katarzyny z Walickich (1859–1931), gospodyni domowej.
Latem 1914 roku zaciągnął się do I Brygady Legionów, brał udział w walkach pod Krzywopłotami, Łowczówkiem, nad Nidą, pod Żernikami, Jastkowem, Kuklami i Kamienuchą oraz Kostiuchnówką. W trakcie walk był trzykrotnie ranny. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej i w składzie 20. pp skierowany na front włoski, gdzie walczył w ofensywie nad Isonzo w październiku 1917 r. i walkach nad Piawą. Został ciężko ranny i w ramach rekonwalescencji otrzymał urlop, z którego nie powrócił do służby. Ukrywał się i w listopadzie 1918 roku zgłosił się do służby w odrodzonym Wojsku Polskim. Otrzymał przydział do 35 pułku piechoty i stopień podporucznika. W latach 1919–1920 brał udział w stopniu porucznika służby stałej w szeregach 17 pp w wojnie z bolszewikami. Brał udział w walkach na froncie ukraińskim, nad Dźwiną, w kampanii kijowskiej a następnie w rejonie Białegostoku, Grodna, Lidy, Nowogródka i Starej Wilejki.