Przygotowywany przez flotę projekt okrętów zyskał oznaczenie F-40 i bazował zarówno z doświadczeń eksploatacyjnych Japończyków na okrętach tej klasy ale i raportach z wykorzystania niszczycieli na frontach I wojny światowej. W 1917 roku japońska flota weszła w posiadanie planów niemieckiego niszczyciela SMS V 30, który należał do projektu V25. Dużo rozwiązań technologicznych zapożyczono z niemieckiego okrętu.
Ostatecznie rozpoczęte jeszcze w 1916 roku prace projektowe uległy przyspieszeniu i rozwinięciu. Opracowano dwa warianty niszczycieli, które oznaczono jako F-40 i F-41.
Konstrukcja Opis konstrukcji Kadłub niszczycieli miał długość całkowitą wynoszącą 102,57 m długości oraz szerokość 8,92 m. Dzielony był przez 14 przedziałów wodoszczelnych. Konstrukcja kadłuba jednostki oparta była na łączeniach poprzecznych oraz wzdłużnych. Zastosowano dno podwójne. Poszycie kadłuba mocowane było do szkieletu metodą zakładkową za pomocą nitów. Dzięki zastosowaniu aż 14 przedziałów wodoszczelnych okręt miał zagwarantowaną dużą niezatapialność.