Literatura bułgarska srebrnego wieku – literatura bułgarska II połowy XIV wieku i I połowy wieku XV.
Jej początki przypadają na długie panowanie cara Iwana Aleksandra - 1331-1371. Mecenat monarchy i ferment umysłowy w Bizancjum ogarniętym ruchem hezychastycznym doprowadziły do powstania ośrodka piśmiennictwa bułgarskiego w monasterze w Kilifarewie skupionego wokół mnicha Teodozjusza. Największy rozkwit piśmiennictwa bułgarskiego tego okresu wiąże się z osobą Eutymiusza, ucznia Teodozjusza, ostatniego patriarchy Tyrnowa. Po upadku Bułgarii jego uczniowie, wśród których do najznakomitszych pisarzy należą: Cyprian i Grzegorz Cambłak oraz Konstantyn Kostenecki, emigrowali do Serbii, Mołdawii, Moskwy i na Litwę, kontynuując dzieło swego mistrza.
Ożywienie umysłowe thumb|250px|Iwan Aleksander i jego rodzina. Ilustracja z Ewangeliarza cara Iwana Aleksandra Lata panowania cara Iwana Aleksandra przyniosły wyraźne ożywienie religijne i umysłowe. Na przełomie XIII i XIV mnich grecki Grzegorz Synaita zaczął nauczać ascetycznych praktyk prowadzących do mistycznego obcowania z Bogiem, początkowo na górze Athos, a następnie w założonej przez siebie pustelni w Parorii, na pograniczu bułgarsko-bizantyńskim w górach Strandża. Ruch nazwany hezychastycznym szybko rozprzestrzenił się po monasterach słowiańskich i greckich.