Aleksander V (właśc. Pietro Philarges di Candia OFM; ur. ok. 1339 w Heraklionie, zm. 3 maja 1410 w Bolonii) – franciszkanin, antypapież obediencji pizańskiej w okresie od 26 czerwca 1409 do 3 maja 1410.
Życiorys Piotr z Candii był Grekiem i urodził się na Krecie, która znajdowała się wówczas pod panowaniem Republiki Weneckiej. Pochodził z ubogiej rodziny; wcześnie osierocony trafił pod opiekę franciszkanów. Po wstąpieniu do zakonu ok. 1357, studiował teologię w Padwie, Norwich i w Oksfordzie. Wizytował domy zakonne w latach 1370–1375 na Litwie, gdzie poznał osobiście późniejszego króla Władysława Jagiełłę. Następnie wykładał na uniwersytetach w Paryżu i w Padwie. Został biskupem Piacenzy, a potem kolejno: Novary i Vicenzy. W 1402 został arcybiskupem Mediolanu. Trzy lata później, w 1405 został przez papieża Innocentego VII mianowany kardynałem prezbiterem SS. XII Apostoli i legatem w Lombardii.