Większość okresu czynnej służby spędziły fregaty typu Centauro na Morzu Śródziemnym, operując w ramach zespołów okrętów Paktu Północnoatlantyckiego. W sierpniu 1960 roku wszystkie cztery jednostki uczestniczyły w 500. rocznicy śmierci Henryka Żeglarza, odwiedzając portugalskie porty w Lizbonie i Lagos oraz Kadyks w Hiszpanii.
Wszystkie okręty typu Centauro zostały wycofane z czynnej służby w latach 1980-1984, zastąpione w linii przez fregaty rakietowe typu Maestrale.
Opis konstrukcji Fregaty typu Centauro były gładkopokładowymi okrętami o wzniesionej dziobnicy. Stalowy, spawany kadłub był zaprojektowany do działań w warunkach skażenia radioaktywnego. Okręty posiadały siłownię turboparową, składającą się z dwóch zespołów turbin parowych, do których parę dostarczały dwa kotły Foster-Wheeler. Turbiny napędzały, za pośrednictwem przekładni redukcyjnych i wałów napędowych dwie czterołopatkowe śruby. Łączna moc siłowni wynosiła 22 000 KM i pozwalała fregatom osiągać prędkość 26 w. Zabierany zapas paliwa płynnego wynosił 400 ton, co wystarczało do przepłynięcia 3020 mil morskich z prędkością ekonomiczną 12 w.